Omringd door het duister,
gevangen in zwart
Dan voel ik me het vrijst
Niemand die me kan raken,
geen facade
Ja, de nacht ontkent de waarheid
Bedekt alles met zijn lakens
Maar, de omgekeerde schemering
treedt alweer aan
Een canonorkest buiten begint,
't licht start ieders leven weer ...

Kan het nog bizarder
jij schoonheid van zwarte inkt
Ik heb een zwak voor je
maar ook een sterk vermoeden
dat jij alleen maar deert
Ik huil om je, ik houd van je
Ik ben bang voor je, ik mis je
Wil je alsjeblieft bij me blijven
en altijd weg zijn
Ik haat je, liefde van m'n leven
Ik droom...

Alles om me heen lijkt te vallen
Een wereld stort hier in
Samen met de herfstbladeren
met de prachtigste kleuren
Kleuren van het einde
Het einde van een tijd van dalen
en ogenschijnlijk pieken
Hier komt geen zomer meer
Hier groeien geen groene blaadjes meer

Tussen flitsende beelden
van vreemden en gebouwen
zie ik jou plots
Een seconde duurde nog nooit zo lang
en zo lang had ik jou nog nooit gezien
Aan je gedacht heb ik wel
Dat is ook mijn lot
Want de bus rijdt verder
en daarna niets dan flitsen van vreemden
en gedachten aan jou